ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

23/4/2019
Κατάθλιψη και πάλι;

Όταν ήμουν 17 χρονών,πήγα στον Πνευματικό μου Πατέρα να εξομολογηθώ και του ειπα, ανάμεσα σε άλλα, ότι όλα τα σπίτια τα βλέπω γκρι.Τότε εκείνος με συμβούλεψε να πάω σ’ έναν ψυχίατρο ή ψυχολόγο.Όμως,δυστυχώς,δεν τον άκουσα.Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να πάω σε ειδικό και να πάρω φάρμακα.Γύρω στα 27 μου πρωτοπήρα και με πολύ πίεση απο την οικογένεια μου.Δεν ήθελα καθόλου τα φάρμακα!
Μετά τον θάνατο της μητέρας μου,στις 12 Ιανουαρίου, μένω μόνη μου στο σπίτι.Όμως, δεν μπορώ να κάνω τις δουλειές που πρέπει.Όταν είμαι μέσα, κοιμάμαι, βλέπω έργα ή που και που μαγειρεύω.Επίσης,όταν είναι να βγω έξω δεν το κάνω με χαρά,όπως πριν.
Βέβαια,πρέπει να οφείλεται και στους θανάτους που μου συνέβησαν τον τελευταίο καιρό.Έχασα την μάνα μου,την αδερφή μου και τον πρώην σύντροφο μου! Βέβαια ο θάνατος των δυο τελευταίων είναι λίγο μακριά,αλλά φαίνεται πως δεν τους ξεπέρασα ακόμα.Επίσης,επηρεάζομαι πάρα πολύ από τον καιρό που κάνει! Φέτος με δυσκόλεψε πάρα πολύ!
Ακόμα ίσως να φταίει και η διπολική διαταραχή,από την οποία πάσχω.Ίσως περνάω κατάθλιψη.Όμως,δεν είναι η πρώτη φορά που έχω κατάθλιψη.Έχω περάσει και πολύ χειρότερες.
Αλλά την προηγούμενη εβδομάδα πήρα μια απόφαση,που ίσως δεν έχω ξαναπάρει ποτέ στη ζωή μου! Μια μέρα,εκεί που ήμουν ξαπλωμένη συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα να κάνω τίποτα.Ούτε να κάνω δουλειές,ούτε να δω τίποτα στην τηλεόραση,ούτε να κοιμηθώ! Και εκεί ένιωσα ότι πρέπει να ζορίσω τον εαυτό μου,όσο και να είμαι άρρωστη! Και τότε,εντελώς ξαφνικά ένιωσα καλύτερα! Άμα δεν τα καταφέρω και τότε,αναγκαστικά θα στραφώ στον ψυχίατρο μου και θα ζητήσω βοήθεια και απ’ αυτόν!
Επίσης,έχω αρκετή βοήθεια και από την ομάδα μου και από τον εμψυχωτή μου.Πιστεύω πως θα τα καταφέρω και χωρίς την αύξηση των φαρμάκων.

Νίκη