Συγγραφικό Καφενείο

Έτσι οι μέρες περνούν…

Οι μέρες περνούν αθόρυβα σαν σε μια βαθιά κρυψώνα, μια φωλιά κρυμμένη στα βάθη της γης. Σκέψεις και συναισθήματα ανάμεικτα, προκαλούν σύγχυση και στήνουν καρτέρι στα όνειρα. Αυτή την εβδομάδα ήμασταν όλοι εκεί με την ομάδα ανταλλάσοντας σκέψεις, εικόνες και τραγούδια για τον ήλιο και τη θάλασσα, για περασμένα καλοκαίρια και για την επαφή μας με τη φύση που τόσο νοσταλγούμε. Όλες αυτές τις μέρες που ο νους δραπετεύει έξω από τα στενά όρια του δωματίου και ταξιδεύει εκεί που δεν μπορεί να μεταφερθεί το σώμα, αναλογίστηκα πόσο σημαντική είναι η επαφή με τον εαυτό μας και την φύση, τι σημαίνει να είσαι πραγματικά ελεύθερος και πως αναλογιζόμαστε άραγε ότι συμμετέχουμε στο θαύμα της ζωής για την ανάδυση μιας αφύπνισης πάνω απ’ όλα ατομικής και έπειτα συλλογικής. Ας στρέψουμε την ματιά μας μέσα μας και ίσως ο ήλιος λάμψει στην ψυχή μας!

                                                             Γεωργία