ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ  ΕΥΓΕΝΙΑ ΓΕΩΡΓΑΝΤΑ

Ο θάνατος του πατέρα μου.

“Τρέχα, μαμά!” Φώναξα με όλη την δύναμη της φωνής μου.

“Ο μπαμπάς δεν αναπνέει” Η μητέρα μου ήρθε τρέχοντας και διαπίστωσε κι εκείνη ότι ο πατέρας μου πέθανε. Ήταν το 2014, ακριβώς πριν δύο χρόνια.

Τον πατέρα μου τον λάτρευα. Αλλά και οι δύο αδελφές μου τον υπεραγαπούσαν. Ποτέ δεν μας είχε χτυπήσει όσο ζωηρές κι αν ήμασταν. Εμένα δε, μου είχε αδυναμία γιατί ήμουν η μικρότερη.

Σαν ζευγάρι ήταν πολύ αγαπημένο. Η μητέρα μου είχε λίγο παράξενο χαρακτήρα αλλά ο πατέρας  μου την συγχωρούσε.

Ο πατέρας μας μας πήγαινε βόλτες, μας έλεγε παραμύθια και εν ολίγοις ασχολιόταν κάθε μέρα με μας.

Δεν ήμασταν πλούσια οικογένεια, αλλά ο πατέρας μας με πολύ κόπο μας εξοικονομούσε τα απαραίτητα.

Ζούσαμε καλά λοιπόν! Οι αδερφές μου παντρεύτηκαν και έφυγαν από το σπίτι και έτσι μονοπολούσα εγώ την αγάπη του.

Δυστυχώς, δύο χρόνια αφότου πήρε την σύνταξή του, έπαθε Αλτσχάιμερ με καλπάζουσα μορφή.

Ευτυχώς που ήμουν κι εγώ στο σπίτι και τον φροντίζαμε μαζί με την μητέρα μου.

Δεν θέλω να περιγράψω τις δυσκολίες που περάσαμε γιατί επιθυμώ να τον θυμάμαι όπως ήταν πριν αρρωστήσει, ένας γλυκός άνθρωπος.

Μετά από ένα χρόνο μας έφυγε οριστικά. Η φωτογραφία που βάλαμε στο νεκροταφείο ήταν βγαλμένη προτού αρρωστήσει και τον έδειχνε στον κήπο του σπιτιού μας, καθισμένο σε μια καρέκλα και χαμογελαστό.

Τώρα μου λείπει πάρα πολύ, αλλά πιστεύω πως με βλέπει συνέχεια εμένα και όλη την οικογένειά του από κει που βρίσκεται. Επίσης νομίζω ότι είναι πολύ καλά.

Καλή συνάντηση πατέρα μου γλυκέ!

Νίκη