ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

10/12/2019

Η μητέρα μου

Στις 12 Ιανουαρίου πριν ένα χρόνο, «έφυγε» η μαμά μου. Θαρρώ πως δεν το έχω ξεπεράσει ακόμα.Ίσως να φταίει και το γεγονός πως κοιμάμαι στο δωμάτιό της.

Η μητέρα μου με γέννησε όταν ήταν 45 χρονών. Η γέννησή μου ήταν πολύ δύσκολη. Είχα κολλήσει στο πάνω μέρος της μήτρας και δεν έλεγα να βγω. Τελικά με πήραν με κουτάλες. Το πρόσωπό μου ήταν γεμάτο από αίματα. Έτσι με βάλανε στη θερμοκοιτίδα. Στο πρόσωπό μου υπάρχει από τη γέννησή μου μια γραμμή που φαίνεται στη σκιά.

Οι αδερφές μου με δεχθήκανε με όλη τους τη ψυχή. Η Κατερίνα με πέρναγε δεκατρία χρόνια και η Μαίρη δέκα. Με αγαπούσαν πάρα πολύ και οι δύο. Και ο πατέρας μου χάρηκε, αν και ξέρω πως προτιμούσε αγόρι. Στη μητέρα μου είχα μεγάλη αδυναμία, που γινότανε συνεχώς μεγαλύτερη, καθώς φύγανε από το σπίτι οι δύο μου αδερφές, που παντρεύτηκαν.

Δυστυχώς την μητέρα μου την θυμάμαι σχεδόν πάντα άρρωστη. Επίσης όσο μεγάλωνα έπαιρνα το μέρος της μαμάς μου, όταν μαλώνανε με τον πατέρα μου. Δεν το ‘κανε επίτηδες αλλά μου έλεγε τι γινόταν με τον μπαμπά μου, σαν να ήμουνα μεγάλη. Αυτό δεν ήταν σωστό γιατί μεγάλωσα πολύ γρήγορα.

Πιστεύω πως και η μαμά μου μου είχε αδυναμία, ήμουν το στερνοπούλι της. Όσο αφορά για το ξύλο με είχε βαρέσει τρεις φορές.

Μετά από το Λύκειο στο Πανεπιστήμιο, έπαθα ότι έπρεπε να είχα πάθει πιο μικρή. Αρρώστησα κιόλας και σε γενικές γραμμές έλειπα συνέχεια από το σπίτι. Για ένα διάστημα έγινα το μαύρο πρόβατο της οικογένειάς μου.

Αλλά όσο πέρναγαν τα χρόνια γινόμουν και πάλι η βοηθός της μαμάς μου και ξαναήρθε στην επιφάνεια η μεγάλη μου αγάπη για την μαμά μου. Στο τέλος έμεινε και κατάκοιτη για πολλά χρόνια!

Η μαμά μου χαιρότανε με το παραμικρό, ας πούμε με το φαγητό. Με την πάροδο του χρόνου, έγινε μια καλοσυνάτη και γελαστή γριούλα. Εγώ δε την αγαπούσα ολοένα και περισσότερο. Ήθελε να κλείσει τα εκατό.

Στο τέλος στο ένα της πόδι, εμφανίστηκαν μαύρα και κόκκινα αγγεία και ο γιατρός μας είπε ότι εάν δεν πεθάνει υπάρχει περίπτωση, εάν ανεβαίνανε προς τα πάνω, να της κόβανε το πόδι. Ευτυχώς για κείνη, μέσα σε δύο μέρες πέθανε.

Προχτές την είδα στον ύπνο μου να μιλάει με την μεσαία μου αδερφή που έχει κι εκείνη πεθάνει. Χάρηκα πάρα πολύ.

Όσο περνάει ο καιρός την αγαπάω όλο και περισσότερο! Ήταν 99 χρόνων όταν πέθανε! Επίσης όταν της μιλάω , νοιώθω πως με ακούει! Γλυκιά μου μανούλα σ’ ευχαριστώ!

Νίκη