ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ήμουνα γύρω στα εφτά και είχα πάει στην κεντρική πλατεία, κάτω στην Αθήνα, με τους γονείς μου. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από τις στολισμένες και φωτεινές βιτρίνες. Παντού υπήρχαν παιχνίδια, και στα μαγαζιά αλλά και στους υπαίθριους πάγκους. Δεν θυμάμαι εάν μου είχαν πάρει ήδη δώρα για μένα και τις αδερφές μου. Εγώ βεβαία ήθελα περισσότερα, σαν παιδάκι που ήμουν.

Ξαφνικά, εκεί που χάζευα, βλέπω μια γριούλα να κάθεται στο πεζοδρόμιο και να ζητιανεύει. Χωρίς να ρωτήσω τους γονείς μου, βγάζω από το πορτοφόλι μου εκατό δραχμές και τις της έδωσα. Οι γονείς μου με κατσάδιασαν, όμως εγώ αισθανόμουν χαρά! Αρχίσαμε να περπατάμε, όταν γύρισα το κεφαλάκι μου να ξαναδώ τη γιαγιάκα, όμως αυτή δε βρισκόταν πλέον εκεί! Το παιδικό μου το μυαλό, έπλασε αμέσως τη δική του ιστορία, κι έτσι την γριούλα την έκανε άγγελο και αισθάνθηκα μια ανείπωτη χαρά και βεβαίωσα τον εαυτό μου πως εκείνα τα Χριστούγεννα ήταν για μένα τα καλύτερα!

Με το πέρασμα των χρόνων πότε ήταν καλά τα Χριστούγεννα, πότε όχι. Πάντα όμως προσπαθούσα, κάτι να δίνω στους γύρω μου, είτε υλικό είτε συναισθηματικό. Εκείνα όμως τα Χριστούγεννα τα θυμάμαι κάθε χρόνο.

Κι αυτό, όχι γιατί της έδωσα εκατό δραχμές αλλά γιατί με αφορμή αυτό το γεγονός, και καθώς περνούσαν τα χρόνια, επιβεβαιωνόμουν ότι τα Χριστούγεννα είναι γιορτή που θέλει οι άνθρωποι να είναι μαζί, να παίρνουν και να δίνουν αγάπη.
Γριούλα σ’ ευχαριστώ πολύ.

Νίκη